Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn bevalling - Deel 3 - Oranjekoorts!/?

Op 12 Juni aantstaande is het zo ver! Dan begint het WK in Brazilië. Winkels kleuren oranje, iedereen probeert een juichpak te bemachtigen en straks wapperen de oranje vlaggetjes in de straten en bouwen mensen tribunes van bierkratjes. Normaal gesproken zou ik hier als voetbalfanaat volop aan mee doen en zouden de vlaggetjes al klaarliggen. Dit jaar is dat heel anders. Iedere keer als ik al die spullen zie denk ik "oh ja, verrek, dat is ook bijna natuurlijk". Het is zelfs zo ernstig dat ik de datum in mijn eerste zin even moest opzoeken. Ik weet nog net wel dat ik vrijdag de 13e 's avonds rustig voor de tv wil zitten voor de eerste wedstrijd van Oranje.

Enfin, terwijl Nederland erop uit trekt om alles wat oranje is in huis te halen, ging ik erop uit om oma-ondergoed en massage-olie te kopen voor in de 'vluchtkoffer'. Ik heb heel erg hard mijn best gedaan het inpakken van die koffer uit te stellen (nu zit ik er over te bloggen terwijl hij nog niet klaar staat), maar ik moet er echt aan gaan geloven. Inmiddels staat de teller op 36 weken en 1 dag. Het kan zo maar zijn dat de oefenweeën, welke ik al een paar weken heb, over gaan in het echte werk. Dan is het fijn als we de spullen die mee moeten naar het ziekenhuis vast klaar hebben staan. Pieter is een schat hoor, maar hem in een stresssituatie een koffer in laten pakken lijkt me niet echt een goed idee.

Twee weken geleden begon ik met lijstjes, wat hebben we nodig voor papa, voor mij, voor de baby. Iets om de dag door te komen mocht het niet zo erg vlotten. We hebben ook wel geleerd van de vorige keer. Toen gingen we uit van een aantal dagen inleiden en hadden we veel meegenomen om de tijd te doden, dat was niet bepaald nodig. Maar waar we dan weer niet op gerekend hadden was een langer verblijf in het ziekenhuis. Dus hadden we voor Libby te weinig kleertjes mee...oeps.
We hebben nu wel een definitieve paklijst en langzaamaan wordt de koffer gevuld. Heel langzaamaan want eigenlijk kan ik nog slecht geloven dat we zo dichtbij die spannende gebeurtenis zijn. En ergens slaat natuurlijk ook de spanning wel echt een beetje toe. Ik laat het allemaal maar gebeuren. Die knul moet er toch een keer uit, dat is onvermijdelijk en wat komt, dat komt. In de koffer gaan in ieder geval een knuffeltje en een dekentje waar ik nog een nachtje mee ga slapen. Zo kan ik toch nog een stukje van mij achterlaten als ik weer naar de OK moet.

Goed, genoeg gekletst, ik ga even de batterij van de fotocamera checken en nog een pyjama uitzoeken die mee moet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Inenten – waarom wel (of waarom niet)?

Iedere ouder wordt er al snel mee geconfronteerd. Ga je vaccineren? In de meeste gevallen doen mensen dat gewoon zonder erbij na te denken. Ja iedereen doet het dus waarom niet. Maar net als alle opvoedkundige kwesties is het wel verstandig hier even bij stil te staan en zeker te weten dat je achter je eigen keuze staan. Maar het is nog niet makkelijk om echte objectieve informatie te vinden. Ik wilde jullie dat geven, maar bij het inlezen merkte ik al snel dat dit echt ontzettend moeilijk, bijna onmogelijk, is. In 1957 werd in Nederland het rijksvaccinatieprogramma (RVP) ingevoerd. De vaccinaties in dit programma bieden bescherming tegen 12 kinderziektes, namelijk: Baarmoederhalskanker : Hiertegen krijgen meisjes sinds 2010 als zij 13 jaar worden een uitnodiging voor een inenting tegen het humaan papillomavirus (HPV) wat een voor een groot deel de veroorzaker is van baarmoederhalskanker. Bof : een ziekte van de speekselklieren die in 0.4-1% van de gevallen kan lei

Borstvoeding – de wondere wereld van een tandemende moeder

Toen ik na mijn blog over vaccineren op facebook verzuchtte dat ik de volgende keer een luchtiger onderwerp zou kiezen, maar nog niet precies wist wat, vroeg een aantal mensen me of ik niet eens wat leuks over tandemvoeden kon schrijven. Tandemvoeden is de populaire term voor het tegelijkertijd borstvoeding geven aan twee kinderen van verschillende leeftijd. U vraagt, wij draaien. Er werd specifiek gevraagd om een positief stuk omdat het niet een heel gebruikelijk iets is en er daarom vaak met scheve ogen naar wordt gekeken. Ik tandem zelf nu ruim 5 maanden en zal jullie meenemen in mijn routine en belevingen als tandemvoedende moeder. Waarom? Toen wij besloten onze kinderen borstvoeding te geven (ja ik doe het voeden, maar de beslissing namen we samen en zonder Pieter was het niet gelukt, meer daarover lees je HIER ) namen we ook direct het besluit dat we hier in principe mee door zouden gaan tot onze dochter daar zelf mee zou stoppen. Langvoeden (d.w.z. langer dan 6 maand

Wat aten wij - Couscous pannekoeken

Naar mijn idee kan ik redelijk koken (ik krijg in ieder geval weinig klachten). Maar iets waar ik echt heel erg slecht in ben is hoeveelheden inschatten. Daardoor wil het nog wel eens gebeuren dat er wat over blijft. Zo aten wij laatst couscous, maar ondanks dat dat er bij ons alle drie goed in gaat, bleef er een goede hoeveelheid over. Invriezen vind ik niet zo geslaagd want daar wordt het papperig van. Weggooien vond ik al helemaal geen optie. Toen heb ik wat inspiratie gezocht op internet en daar mijn eigen ding van gemaakt. Het resultaat was een stapeltje overheerlijke pannenkoeken die ervoor zorgde dat mijn dochter 3 dagen later nog vroeg om "koekie koekie". Hieronder het recept, fotowaardig was het niet echt. Ingredienten: 200 gram gare couscous 100 gram bloem 100 gram volkoren roggemeel 2 eieren 200 ml melk Olie om in te bakken Wij hebben couscous van de molen in Wageningen. Die is heerlijk vol van smaak en wordt niet snel papperig, papperige couscous is iets