Eigenwijze Mama

Deze week heb ik flink doorgewerkt. Ik heb 15 vierkantjes gehaakt en zit nu op 46. Nog 93 dagen en dan moet deze echt klaar liggen voor de baby van mijn vriendin. Het is me helaas opgevallen dat ik een aantal vierkantjes wat strakken heb gehaakt. Daardoor vallen ze een stuk kleiner uit. Blijkbaar was ik wat gespannen en heb ik de draad te veel aangetrokken. Ik hoop dat het met opspannen wat beter wordt en ander moet ik er wat extra maken. Ik heb ook een mooi aantal toeren aan mijn eigen babydekentje kunnen zetten. Omdat ik mijn meetlint steeds vergeet netjes op te bergen ik mijn haaktrommeltje, weet ik niet precies hoeveel centimeters ik al heb. Ik geloof een krappe 20 dus nog 70 a 80 te gaan. Ik ben erg blij met de kleurtjes. Het is ziet er lekker gezellig uit! Na de starstitch was ik wel ineens 3 steken kwijt dus die heb ik er stiekem weer tussen gezet bij de volgende rij stokjes...sssssst

Als je mij volgt op Twitter (vooral doen @EigenwijzeMama) zie je met enige regelmaat een tweet met #mijnmanisbrandweerman voorbij komen. Daar is verder weinig verklaring voor nodig, mijn man, Pieter, is brandweerman. 36 uur per week houd hij zich veilig van achter een computer bezig met planningswerkzaamheden van het beroepskorps in Arnhem. De rest van de tijd is hij vrijwilliger bij het mooie korps in Wageningen. Voor alle duidelijkheid, dat heet 'vrijwilliger', maar dat is eigenlijk een gedateerde term. Je krijgt er namelijk goed voor betaald en er zitten nogal wat verplichtingen aan vast. 'Parttimer' zou beter passen. Vaak krijg ik de vraag wat dat nou voor mij betekent, dat ik mijn leven deel met een brandweerman. Zoals iemand naar mij twitterde (of is het tweette?), daar kan ik een boek over vol schrijven. Voor nu houd ik het bij wat overzichtelijke punten: Als je samen op pad gaat, moet je altijd je eigen huissleutel op zak hebben. Het zou niet de eerste keer...

Vanuit mijn bed kom ik tot jullie. Een virus heeft ons huis bereikt en besloot wat quality time door te brengen met alle leden van het gezin. Gelukkig heeft manlief nu weekend en kunnen we de zorg voor dochterlief verdelen. Dat betekent dat ik lekker kan haken ♥ afgelopen week heb ik niets aan mijn 'CAL' dekentje gedaan. Ik ging op kraambezoek en wilde natuurlijk wel wat leuks mee nemen! Daardoor kwam ik wat achter met het granny square dekentje voor de baby een vriendin. Die schade ben ik aardig aan het inhalen. Deze grannys haken lekker weg! Ik heb nu 31 van de 100 grannys af en heb nog ongeveer 100 dagen tot het dekentje af moet zijn. Dat moet lukken toch? De patronen die ik heb gebruikt: Granny Schoentjes Knuffeltje

Vanavond gingen de pannen helemaal leeg. Zowel mijn man als mijn meisje van 17 maanden hebben heerlijk zitten smullen. Libby werd zelfs een beetje boos toen alles echt op bleek te zijn. Wat was er dan zo waanzinnig lekker? Dat was mijn geknutselde pasta met rode saus. Deze saus was niet rood van de tomaat, want daar heb ik een nare intolerantie voor. Een tomaat intolerantie is niet bijzonder praktisch, maar je wordt er wel creatief van. Ik dacht laat ik af en toe eens wat van mijn keukenknutsels delen. Daar wil ik wel bij voorbaat wel wat opmerkingen bij plaatsen; ten eerste doe ik maar wat met dingen die ik in huis heb het zijn dus geen perfect uitgebalanceerde recepten. Ten tweede zou ik bij masterchef zeker het commentaar krijgen dat mijn eten flauw is want ik voeg nooit zout toe (wat ik absoluut kan aanraden trouwens, het is even afkicken maar uiteindelijk lekkerder en gezonder). Tot slot zijn de hoeveelheden die wij eten wellicht niet standaard voor een vergelijkbaar gezin (drukke...

Haken, naast libby verzorgen doe ik bijna niets anders meer dan haken.  Tsja als je rustig aan moet doen moet je toch wat vinden om je nuttig door te voelen. Dus maak ik baby spulletjes.  Voor onze eigen baby ben ik bezig met een dekentje. Omdat ik op de eerste dag van de zomer ben uitgerekend heb ik voor lekker zomerse kleuren gekozen. Ik heb nu 15 toeren af en ga door tot hij ongeveer een meter lang is, dat is hij ook breed. Daarna komt er nog een rand omheen, roze voor een meisje en geel voor een jongen.

Door de borstvoedingsrel van afgelopen week, kwam ook het onderwerp 'oppas' weer naar boven.  Even een korte samenvatting van de rel voor wie hem gemist heeft: een stel was gaan eten in een sterrestaurant. Zij hadden hun 3 weken jonge baby meegenomen.  Dat vond de restaurant eigenaar nog niet zo'n probleem,  maar toen de vrouw haar kindje aan de borst legde om het te voeden werd haar niet zo vriendelijk, maar vooral erg dringend verzocht dat niet te doen. Vervolgens heeft de desbetreffende eigenaar nog even flink nagetrapt op Twitter, waardoor heel Nederland zich met de kwestie ging bemoeien.  Een aantal reacties waren nogal stellig in het oordeel over het feit dat deze mensen überhaupt een baby mee namen naar een restaurant.  'Kinderen horen niet in een restaurant' 'regel en oppas of blijf lekker thuis'. Hoezo kinderen horen niet in een restaurant?  Sinds wanneer zitten daar  leeftijdsrestricties aan vast?  Ik geef toe,  jengelige kinde...

Na jaren lang vage klachten en maar niet snappen waarom anderen wel na een middag college thuis weer verder aan de studie konden gaan en ik niet, kreeg ik in januari 2011 een folder van de reumatoloog mee. Er moesten nog wat testjes worden gedaan, maar hij vond mijn ziektebeeld erg op dat van Fibromyalgie te lijken. Fibromywattes?! Fibromyalgie, pijn in spier- en bindweefsel. Ik ga hier niet helemaal uitleggen wat de ziekte in houdt, daarvoor verwijs ik jullie naar de sites van het Reumafonds en de FES . Wel wil ik graag vertellen wat het hebben van deze ziekte voor mij betekent. Chronische pijn Fibromyalgie is een chronische ziekte waar geen genezing voor is. Dat is soms best confronterend, zeker in een slechtere periode. Het ziekteverloop van Fibro kent pieken en dalen. In een goede periode heb ik meer energie en minder pijn, in een slechte periode kan ik moeilijk mijn bed uit komen en doet alles pijn. Dat is voor een gezond iemand moeilijk te begrijpen, maar ik heb altijd pijn, ...